Stoepgroentespotter Claud Biemans
Groente in de stad. Als je goed kijkt staat het overal. →
Groente in de stad. Als je goed kijkt staat het overal. →
De wereld lijkt opgedeeld te zijn in aardpeerhaters en aardpeerliefhebbers. →
Als de grond niet te nat is, kun je aardperen de hele winter in de grond laten zitten. →
In maart hebben de guerrilla gardeners van het Groenlegioen in Amersfoort aardperen geplant. →
Vanmiddag was het zo warm in het bos dat de kastanjes zowat al gepoft uit de boom vielen. →
Of het nu aan het warme weer ligt of aan mijn beperkte tuinkennis, ik weet het niet. Maar ik had deze week flink wat tegenslag in de tuin. Mijn doperwtenoogst bleef beperkt tot vijf erwtjes, ik heb nog geen aardbei gezien en de poes ligt graag op een bedje van rucola, met alle gevolgen van dien.
Gelukkig komt zaterdag mijn persoonlijke tuingoeroe, mijn tante met honderd groene vingers, op bezoek en dan zal ik wel horen wat ik verkeerd doe. Ben benieuwd.
Tot die tijd troost ik mij met het lezen van een ontzettend leuk boekje. Don’t throw it, grow it! heet het en het gaat over hoe je keukenafval kan omtoveren in nieuwe oogst of vrolijke kamerplanten. Kiwi’s, pinda’s, waterkastanjes, gember, amandelen, dadels… je kan het allemaal zelf opkweken op je vensterbank. Lees hier bijvoorbeeld hoe eenvoudig je zelf citroengras kan kweken.
Goede vriend Daan heeft er geen boek voor nodig. Hij heeft al succesvol pepers, paprika’s en citroenen gekweekt. De Groene Vinger volgt het experiment natuurlijk op de voet. Ondertussen ga ik zelf maar eens proberen een zoete aardappel te produceren.
Mijn tuin wordt geteisterd door het onkruid zevenblad, het meest hardnekkige onkruid dat ik ken, met de prachtige bijnaam tuindersverdriet. Terwijl de rest van mijn tuin nog in winterslaap verkeert, steekt, tot mijn grote frustratie, Aegopodium podagraria al weer de kop op. Hoe je ervan afkomt? Je tuin tot twee meter diep afgraven maar zelfs dan is genezing van tuindersverdriet nog niet verzekerd.
Ik heb me erbij neergelegd, zevenblad is here to stay. Maar elk nadeel heb z’n voordeel en dus ook zevenblad. Je kan het namelijk eten. Het waren nota bene de Romeinen die hier zevenblad hebben geïntroduceerd om de soldaten van verse groenten te voorzien. En ik moet zeggen, dat is een briljant plan geweest. Want zevenblad hoef je geen water te geven, niet te bemesten en de slakken lusten het niet. Kortom, een zorgeloze Romeinse moestuin.
Ik heb het nog niet aangedurfd om mijn zevenblad te eten maar ik ben wel alvast begonnen met het zoeken naar recepten. Zevenblad schijnt qua smaak vergelijkbaar te zijn met spinazie en nog gezond te zijn ook. Ik verheug me nu al op zevenbladsoep, quiche en omelet. Laat zevenblad dit jaar maar weer weelderig woekeren. En voor wie geen zevenblad in de tuin heeft, dit onkruid is ook te kopen in het tuincentrum.
Ondertussen vraag ik me af welk onkruid ik nog meer onterecht heb uitgerukt. Is er nog meer eetbaar onkruid? Graag tips, want zo’n if-you-can’t-beat-it-eat-it-moestuin past wel bij deze luie Groene Vinger.
