Ook zonder het boekje Don’t throw it, grow it! kan je een eind komen, bewijst Groene Vinger Daan. Hier een paar van zijn successen:

Avocado

De avocadopitten laat ik aan twee satéprikkers in een glas water hangen. De pit moet half onder water hangen met de punt naar boven. Na een behoorlijk lange tijd splijt de pit en komt er een wortel aan. Vervolgens begint ook de steel te groeien. Nu kan hij in de aarde, goed vochtig houden!

In het begin komen er twee bladeren aan en daarna boven deze twee, weer twee bladeren enz. Het is het beste om als de tweede set bladeren zich begint te vormen, deze af te knippen zodat de plant zich zal gaan vertakken. De plant is dol op licht en veel water.

Citroen

Deze citroenplantjes komen uit pitjes die ik vrijwel direct uit de citroen in de aarde heb gestopt. Na een behoorlijke tijd kwamen ze ineens op. Volgens mij is het nog beter om de pitjes eerst even te laten drogen (een week ofzo) maar dat heb ik nu geprobeerd met een mandarijn en die is nog niet opgekomen.

Knoflook

Als laatste de makkelijkste; knoflook. Ik heb twee tenen knoflook met de punt naar boven in de grond gestopt en binnen een paar dagen begonnen ze uit te lopen. Tussen de twee tenen zie je een citroenplantje. Blijkbaar was er een pit in de aarde terechtgekomen.

Of het nu aan het warme weer ligt of aan mijn beperkte tuinkennis, ik weet het niet. Maar ik had deze week flink wat tegenslag in de tuin. Mijn doperwtenoogst bleef beperkt tot vijf erwtjes, ik heb nog geen aardbei gezien en de poes, ja die ligt graag op een bedje van rucola met alle gevolgen van dien.

Gelukkig komt zaterdag mijn persoonlijke tuingoeroe, mijn tante met honderd groene vingers, op bezoek en dan zal ik wel horen wat ik verkeerd doe. Ben benieuwd.

Tot die tijd troost ik mij met het lezen van een ontzettend leuk boekje. Don’t throw it, grow it! heet het en het gaat over hoe je keukenafval kan omtoveren in nieuwe oogst of vrolijke kamerplanten. Kiwi’s, pinda’s, waterkastanjes, gember, amandelen, dadels… je kan het allemaal zelf opkweken in je vensterbank. Lees hier bijvoorbeeld hoe eenvoudig je zelf citroengras kan kweken.

Goede vriend Daan heeft er geen boek voor nodig. Hij heeft al succesvol pepers, paprika’s en citroenen gekweekt. De Groene Vinger volgt het experiment natuurlijk op de voet. Ondertussen ga ik zelf maar eens proberen een zoete aardappel te produceren.

In mijn tuin staat al een tijdje een plant te bloeien waarvan ik geen idee had wat het nou precies was. Dankzij @tuinspul op Twitter weet ik nu dat het smeerwortel is. Dat is een lelijke naam voor een plant die prachtig bloeit. De bloemen zijn eerst roze en verkleuren later naar blauw. De bijen zoemen er constant om heen. (Bestaat er ook smeerwortelhoning? Moet haast wel.) Hoe mooi ik de plant ook vind, hij is wel behoorlijk opdringerig en dus snoei ik er regelmatig lustig op los. Het blad verdween in de GFT-bak.

Zonde, weet ik nu. Want smeerwortel is bijzonder rijk aan kalium, waar je andere planten heel blij mee maakt. Maar hoe? Er zijn op internet verschillende methodes te vinden. Je kunt het smeerwortelgierblad op de bodem van een plantgat gooien en het vanzelf laten composteren.

Je kunt er ook smeerwortelgier van maken. Dat doe je door de bladeren onder water te zetten en het geheel te laten rotten. Volgens artikelen op internet moet je weken wachten tot je het heksepapje als gier kunt gebruiken maar bij mij was er na een paar dagen in de volle zon al een vieze, stinkende, bruine thee ontstaan. Aangemengd met water heb je dan een fantastische bemester voor bijvoorbeeld tomaten. Mijn tomaten staan er in de moestuin nogal sipjes bij, dus ik hoop dat de smeerwortelgier ze een beetje oppept.

Een klein nadeel van dit project: er komt een walgelijke stank uit de emmer en dat dus al na een paar dagen. Ik ben benieuwd wanneer de buren komen klagen.

Door werkzaamheden aan het riool had ik nog wat pvc-buizen over. Via deze website ontdekte ik dat zo’n pvc-buis ideale huisvesting is voor wormen. Het idee van een worm tube is dat je wormen de buis in lokt met groente- en fruitafval en dat de wormen jou belonen met hun vruchtbare poep.

Een wormenpijp is in een poep en zucht gemaakt. Je boort een paar gaten aan één kant van de pijp. Dat lukte mij zelfs nog met een schroefmachine.

Ik heb de gaten wel een beetje opgeschuurd want het moet voor de wormen wel comfortabel zijn om door de gaten te kruipen. Vervolgens heb ik de buis – met de gaten naar beneden – de grond in geboord, op een plek dichtbij mijn keuken.
Daarna werd het tijd om de wormen te gaan voeren. Hun eerste maaltijd bestond uit bloemen van de magnolia op een bedje van zevenblad.

[View with PicLens]

Na het zien van de eerste aflevering van The Edible Garden (BBC2) weet ik wat me te doen staat deze zomer: peatini cocktails maken en drinken!

Voor peatini heb je jonge erwtenscheuten nodig. Daar heb je geen moestuin voor nodig want je kan het simpelweg opkweken in de vensterbank. Voor de erwten heb ik pak spotgoedkope groene erwten van Hak gebruikt (500 gram, €0,89). De eerste erwtjes kwamen al binnen een paar dagen op.

Over een tijdje hoop ik de jonge blaadjes te gaan oogsten. Je kan er een salade van maken maar mijn erwtenscheuten zullen verwerkt worden tot een zomerse cocktail.

Het recept:
50g jonge erwtenblaadjes
100 ml water
50 ml gin
20 ml suikersiroop
een halve citroen

De erwtenscheuten pureer je en daar maak je met het water een papje van. Deze puree gooi je samen met de suikerstroop en wat citroensap in de cocktail shaker.
Schudden en klaar!
Zie hier het instructiefilmpje.

Er zijn trouwens nog veel meer recepten met erwtenscheuten op internet te vinden.

Als je huis, zoals de mijne, aan elkaar hangt van Marktplaats en kringloopwinkel-vondsten, dan schrik je je dood als je de prijzen bij de meubelboulevard ziet. En zo is het ook met tuinieren. De plantjes in mijn tuin heb ik óf zelf opgekweekt uit zaad óf als stekje gekregen óf ‘tweedehands’ uit een andere tuin gehaald. Het komt maar zelden voor dat ik plantjes bij een tuincentrum koop en als ik dat doe dan verbaas ik me over de prijzen.

Planten kopen voelt voor mij een beetje als vals spelen. Laat mij maar planten scheuren, zaden bewaren en zoeken naar de jonge uitlopers. Persoonlijk vind ik dit één van de leukste dingen van tuinieren: al die gratis plantjes die overal opduiken. Neem nou de herfstaster. Sommige mensen zullen zeggen dat het vervelend is dat deze plant zo woekert en dat doet de herfstaster ook wel een beetje. Vorig jaar had ik er eentje en dit jaar heb ik er al dertig terug gevonden. Maar is dat een probleem? Nee! De jonge plantjes zijn makkelijk op te graven. Je hoeft ze alleen nog maar even los te knippen/snijden van de moederkluit. En wat doe ik met al die baby’s? Veel geef ik weg, maar je kunt ze ook verkopen of ruilen, op een stekjesmarkt bijvoorbeeld. Voor je het weet heb je geen tuin meer maar een kwekerij.

Mijn tuin wordt geteisterd door het onkruid zevenblad, het meest hardnekkige onkruid dat ik ken, met de prachtige bijnaam tuindersverdriet. Terwijl de rest van mijn tuin nog in winterslaap verkeert, steekt, tot mijn grote frustratie, Aegopodium podagraria al weer de kop op. Hoe je ervan afkomt? Je tuin tot twee meter diep afgraven maar zelfs dan is genezing van tuindersverdriet nog niet verzekerd.

Ik heb me erbij neergelegd, zevenblad is here to stay. Maar elk nadeel heb z’n voordeel en dus ook zevenblad. Je kan het namelijk eten. Het waren nota bene de Romeinen die hier zevenblad hebben geïntroduceerd om de soldaten van verse groenten te voorzien. En ik moet zeggen, dat is een briljant plan geweest. Want zevenblad hoef je geen water te geven, niet te bemesten en de slakken lusten het niet. Kortom, een zorgeloze Romeinse moestuin.

Ik heb het nog niet aangedurfd om mijn zevenblad te eten maar ik ben wel alvast begonnen met het zoeken naar recepten. Zevenblad schijnt qua smaak vergelijkbaar te zijn met spinazie en nog gezond te zijn ook. Ik verheug me nu al op zevenbladsoep, quiche en omelet. Laat zevenblad dit jaar maar weer weelderig woekeren. En voor wie geen zevenblad in de tuin heeft, dit onkruid is ook te kopen in het tuincentrum.

Ondertussen vraag ik me af welk onkruid ik nog meer onterecht heb uitgerukt. Is er nog meer eetbaar onkruid? Graag tips, want zo’n if-you-can’t-beat-it-eat-it-moestuin past wel bij deze luie Groene Vinger.

Wel een jeukende groene vinger maar geen tuintje, sluit je dan aan bij de Guerrilla Gardeners. Deze tuinactivisten leggen tuinen aan op plekken waar het officieel niet mag. Bijvoorbeeld een stuk land wat al lang braak ligt en waar maar geen nieuwbouw op komt, of een boomsingel of bloembak die leeg is. Iedereen kan een Guerrilla Gardener worden.