De kunst van het voortplanten
Gepost op 21 april 2010 door Corlijn
Als je huis, zoals de mijne, aan elkaar hangt van Marktplaats en kringloopwinkel-vondsten, dan schrik je je dood als je de prijzen bij de meubelboulevard ziet. En zo is het ook met tuinieren. De plantjes in mijn tuin heb ik óf zelf opgekweekt uit zaad óf als stekje gekregen óf ‘tweedehands’ uit een andere tuin gehaald. Het komt maar zelden voor dat ik plantjes bij een tuincentrum koop en als ik dat doe dan verbaas ik me over de prijzen.
Planten kopen voelt voor mij een beetje als vals spelen. Laat mij maar planten scheuren, zaden bewaren en zoeken naar de jonge uitlopers. Persoonlijk vind ik dit één van de leukste dingen van tuinieren: al die gratis plantjes die overal opduiken. Neem nou de herfstaster. Sommige mensen zullen zeggen dat het vervelend is dat deze plant zo woekert en dat doet de herfstaster ook wel een beetje. Vorig jaar had ik er eentje en dit jaar heb ik er al dertig terug gevonden. Maar is dat een probleem? Nee! De jonge plantjes zijn makkelijk op te graven. Je hoeft ze alleen nog maar even los te knippen/snijden van de moederkluit. En wat doe ik met al die baby’s? Veel geef ik weg, maar je kunt ze ook verkopen of ruilen, op een stekjesmarkt bijvoorbeeld. Voor je het weet heb je geen tuin meer maar een kwekerij.
Ik moet tot mijn spijt zeggen dat ik schuldig ben aan enkele honderden euro bij de tuincentra mafia heb gegeven, ik kon niet anders ik had een compleet lege tuin. Maar nu ben ik volop aan het zaaien (tweejarigen) en overal waar ik kom graai ik stekken mee. Lieve vrienden hebben ook complete struiken uit hun tuin gegraven om er bij mij in te zetten.
Ik kan mij geheel identificeren met de schrijfster, ook in mijn tuin geen planten van het tuincentrum. Aan het eind van de vorige zomer heb ik wat zaden van de klimplant suzanne m d mooie ogen genomen. Deze winter heb ik die geplant en na een tijdje kwamen er groene blaadjes boven en ik was helemaal blij, het ging lukken, maar ik vond het wel vreemd dat er geen stengels kwamen en het een plante werd, vorige week zag ik een bloemknop en tot mijn stomme verbazing zijn het geen suzanne’s maar het zijn impatiens. Ik heb nu dus drie bloeiende impatiens in mijn vensterbank staan. Maar toen ik ze in potjes zette, zag ik toch nog een uitloper en ja hoor ik heb ook een suzanne. Nog heel klein, maar het is een echte! Ook de zaadjes van de witte agapantus lopen uit. Ik kan niet wachten tot het voorjaar word en de boterkuipjes vanuit de vensterbank naar het kasje buiten verhuizen.